Thursday, November 24, 2016

இதுவும் கடந்து போகும்

முல்முடி அணிவித்து
சிலுவை சுமந்து
விதிகளில் நடக்கவிட்டனர்.
நாவறண்டு கால்கள் வழுவிழந்து
தரையில் சரிந்தபோது
கருணைக்கு பதில்
எழும்புகளும் நரம்புகளும் நசுங்க
ஆணிகளில் அடித்து
சிலுவையில் அறைந்தனர்.
சுவாசம் திணறி
கண்கள் இருண்டு
தலைகவிழ்ந்த போது
உயிர் இருக்கிறதா என்ற சந்தேகத்தில்
அல்லையில் ஈட்டி நுழைத்தனர்.

அவ்வளவுதான் நினைவில் இருக்கிறது.

இன்று அதேவீதியில்
பழைய புன்னைகையும்
ஒளிரும் கண்களும்
அதே கருணையுடனும்
நடது வருகிறேன்;
அதே கூட்டம்
மூன்று நாட்களுக்கு முன்
மடிந்தவன் என்று ஆச்சரியப்பட்டனர்
ராஜன் என்றனர்
தேவன் என்றனர்
பாதத்தில் விழுந்து வணங்கினர்.

இதுவும் கடந்துப்போகும்.