Saturday, April 19, 2014

இது மட்டும் போதும்


தொலைந்த குழந்தை
தாயை தாவி
அணைப்பது போல்

வீடுவரும் எஜமானனிடம்
வாலாட்டி ஓடிவரும் 
நாயைபோல்

வரண்ட பூமியில் 
விவசாயி 
மழையில் நனைவது போல்

தீர்ப்பு வந்ததும் 
அழுத 
திருநங்கைகள் போல்

லாட்டிரி விழுந்த 
பரம 
ஏழையைப் போல்

மீண்டும் மீண்டும் என்னை
புதுப்பிக்கிறது
பேரானந்தம் தருகிறது
நம்பிக்கை வளர்க்கிறது

இது மட்டுமே என்னை 
நகர்த்துமாயின்
இது மட்டுமே என்னை
ஜீவித்திருக்க செய்யுமாயின்
இதனால் மட்டுமே
எதுவும் சாத்திமாய்விடில் 

இது மட்டுமே போதும்

காதல் போயின் சாதல் 

கண்ணாடி

நமது ஆசைகள்
கனவுகள் 
நம்பிக்கைகள்
அனைத்தும்
இந்த கண்ணாடிக்குள்

நமது பிம்பங்கள்
உண்மையாக ஒருபோதும்
இதில் தெரிந்ததே 
இல்லை
நமது ஆசைகள்
கனவுகள் 
நம்பிக்கைகளின்
பிம்பங்களை மட்டும்தான்
தினம் தினம் 
காணுகின்றோம்
பெருமைக்கொள்கின்றோம்
திருப்தியடைகின்றோம்
அன்றாட வாழ்வை
நகர்த்துகின்றோம். 

உண்மையில் 
நான் எப்படி இருப்பேன்?
சிரிக்கும் போது 
என் கண்கள் 
எப்படி இருக்கும்?
அழும்போது
என் முகம்
எப்படி இருக்கும்? 


கண்ணாடிக்குள்ளிருந்து
நிஜத்துக்கு இழுக்க
முடியவில்லை
கனவுகளை 
பிம்பாமாய் உள்நுழையவும்
முடிவதில்லை

நானே கண்ணாடியானால்,
உணரக்கூடும்
நான் எதுவென்று !

காண்போனும் அற்று
காணப்படுவதும் அற்று.

அந்த நாளுக்காக 
காத்திருப்போம்
இருப்பில்லா நிலையில்
கண்டடைவோம்
உடையும் வேளையிலும்
ஆயிரமாய் உருப்பெறுவோம் 
ஒன்றுக்குள் ஒன்றாய்
முதலும் முடிவுமற்று

திளைப்போம்