Tuesday, January 14, 2014

அன்பை வேண்டி கடவுள்

அநாதீர் ஆனவன் என்பதால்
அவன் அனாதையானவன் தான்
பக்தர்கள் 
அவனது உறவுகள் அல்ல
அவர்கள் அன்பும் 
உண்மையல்ல

குறை நீங்க
நலம் நீள
பக்தியும் அன்பும்

அது எப்படி உண்மையாகக் கூடும்? 
அபிஷேகம் அலங்காரம்
காணிக்கை பூஜைகள்
எப்படி அன்பாகக் கூடும்? 

அவனுடைய உலகில் 
அவன் எப்படி 
ஆனந்தமாக இருப்பான்?

அன்பின்மையின் விரக்தியும்
காதலின் வறட்ச்சியும் 
எப்படி அவனை 
அவனாக வைத்திருக்கும்?

பேரிடர்களும் அசம்பாவிதங்களும்
அவன் நிலைகுலையும் போதுதானோ?

சர்வமும் அவன் தான் என்பதால்
துர் சம்பவங்களுக்கும் 
அவன் தானே காரணம்?

மனிதன் போல் 
அன்புக்கு ஏங்குபவனால்
எப்படி அமைதியை
உலக்கு தரமுடியும்?
சுபிட்சமும், ஆனந்தமும்,
தேவைகளுற்றுமாய் அல்லவா
இந்த உலகம் இருந்திருக்க வேண்டும்?

நிச்சயம் அவனும் 
நம்மைப் போலவே
அன்பின் வெளிச்சம் வேண்டி
பிரபஞ்சத்தின் எங்கோ
ஓர் இருள் மூலையில்
தன்நலனுக்காகவே வாழும் 
மனித மனத்தின்
இருள் அறைகளில் 
கலங்கிக் கொண்டுதான் 
இருக்க வேண்டும். 

அன்பே சிவம் என்பது
மனிதனுக்காக கற்பிக்க பட்டதாக இருக்க முடியாது
தன்னகத்தே அன்பில்லாதவன்
தரணியை காக்க இயலாது என்று 
யாரோ ஒரு ஞானி 
அவனுக்கு விட்ட 
எச்சரிக்கையாகவே இருக்கக்கூடும் 

எல்லா சக்தியும் 
அவனிடத்திலிருந்தும்
எல்லா செல்வங்களும் 
அவனிடத்தில் இருந்தும்
அவன் பரம ஏழையாக 
இருக்கிறானே? 

பலவீனனாக
தேவைகள் வேண்டி நிற்கும் 
நம்மைவிட
அன்பையும் காதலையும் வேண்டி நிற்கும் 
அவன்
எவ்வளவு பரிதாபத்திற்குரியவன்? 

காதலை வேண்டி 
பரம்பொருள்
பக்தர்களின் காலடியில்

தன்னல சமூகம் 
தன்போக்கில் திரிகிறது
காணிக்கை மட்டும் 
அவனுக்கு போதுமென்று. 

பரிதாபத்திற்குரிய 
என் இறைவனின் கண்ணீர்
யார் அறியக்கூடும்?

யாரும் அறியாத வரைதான்
அவன் 
கடவுளாக இருக்க முடியும்