Sunday, July 28, 2013

தமிழ் புனைவாளர்களும் படைப்புகளும்

தமிழில் இன்று நாம் பரவலாக பார்க்கக் கூடிய எழுத்துப் படைப்புகள் என்றால் அது புனைவு இலக்கியமாக மட்டுமே உள்ளது. தமிழில் அறிவு பூர்வமான ஆதாரபூர்வமான விசயங்களை எழுதும் எழுத்தாளர்களுக்கு பஞ்சம். 

அறிவார்ந்த விஷயங்களில் நமது தாகத்தை தீர்க்ககூடியவை இன்னமும் ஆங்கில படைப்புகளாக மட்டுமே உள்ளது. இதிலும் பெரிய கொடுமை என்னவென்றால் புனைவுகளை எழுதும் நிழல் உலக அறிவு ஜீவிகள் இன்று அரசியல் பேசுகிறார்கள், சரித்திரம் பேசுகிறார்கள், சமூக அவலங்களை அலசுகிறார்கள், இசையை பேசுகிறார்கள், சினிமாவை விமிர்சிக்கிறார்கள் ஆனால் அது சார்ந்த எந்த அனுபவ, படிப்பறிவும் இல்லாமலேயே. எழுத தெரியும் என்பதற்காகவே ஆங்கில படைப்பாளிகள் எல்லாவற்றையும் எழுதுவதில்லை, பேசுவதில்லை, விமர்சிப்பதில்லை. ஆங்கிலத்தில் புனைவல்லாத ஒவ்வொரு படைப்புகளையும் படிக்கும் போதும் அதற்காக அவர்கள் மேற்கொண்ட ஆய்வுகளையும், கால அவகாசத்தையும் அனுபவ சேகரிப்புகளையும் பார்க்கும் போது, எழுதுவது என்பது அவர்களின் திறமையை மட்டும் முன்னிறுத்தும் ஒரு வேலையல்லாமல் அதையும் தாண்டி அவர்களின் அறிவார்ந்த சிரத்தையும் உழைப்பும் நம்மை ஆச்சரிய படவைக்கிறது.  

தற்பொழுது இரண்டு ஆங்கில புத்தகங்கள் படித்து வருகிறேன், ஒன்று நமது உள்ளுணர்வை எப்படி சரியாக புரிந்துக் கொள்வது என்பது. மற்றது எப்படி வலைப்பூ, முகநூல் போன்ற கற்பனைகள் வியாபாரமாக உருவானது என்பது.  தலைப்பு மிக சாதாரணமாக தோன்றினாலும் அதை எழுதுவதற்காக அவர்கள் செய்த ஆய்வு மலைப்பை தருகிறது. குறிப்பாக நமது உள்ளுணர்வை எப்படி சரியாக புரிந்துக்கொள்வது என்ற புத்தகத்தை எழுத அவர்கள் மேற்கொண்ட உழைப்பு ஒவ்வொரு பக்கதிலும் தெரிகிறது.  ஒவ்வொரு விசயத்தையும் சரி என்று நிரூபிக்கும் முன்பு அது சார்ந்த அறிவியல் ஆய்வு, அறிவியலார்கள் கருத்துக்கள், மனோவியல் நிபுணர்களின் கருத்துக்கள், ஆன்மீக குருக்களின் அலசல்கள், இதற்கு முன்பு செய்யப்பட்ட அறிவியல் ஆய்வுகளின் குறிப்புகள் என்று ஒவ்வொரு பக்கமும் நான் படிக்க விரும்பும் விசயத்தையும் தாண்டி, அவர்களின் எழுத்தில் அதிகபடியான நம்பிக்கையை தருவதையும் தாண்டி, எழுதுவதில் எவ்வளவு உழைப்பை கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்று என்னை பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகிறது.

தமிழில் இன்று இத்தகைய எழுத்தாளர்களுக்கு பஞ்சம். அவர்களின் புனைவுகளை பார்த்து பிரமிக்கும் கூட்டத்திற்கு அவர்கள் தங்களை அறிவு ஜீவீகளாக காட்டிக்கொள்ளும் முயற்சியாக இன்று பல்வேறு கருத்துக்களை இலக்கியம், சமூகம், அரசியல், கலை, சரித்திரம் என்று பரவலாக பேச எத்தனைக்கிறார்கள். இரண்டு மூன்று சரித்திர சம்பவங்கள், நான்கைந்து பெயர்கள், பரவலான நம்பிக்கைக்கும் கருத்துக்கும் மாற்றாக எதிர்மறை சிந்தனைகள், இதற்கெல்லாம் மேலாக தங்களின் எழுத்துக்களின் ஆளுமையால், தங்களை அறிவார்ந்த சமூகத்துக்கு இணைவைக்கப் முயற்சிக்கிறார்கள்.  எழுதுபவர்கள் எல்லோருமே எழுத்தாளர்கள் என்றும் அவர்கள் சக எழுத்தாளனைவிடவும், வாசகனைவிடவும் அறிவார்ந்தவன் எனவும் அதன் காரணமாக  அவனுக்கு தெரிந்தவரை அவன் எதையும் பேசலாம் என்ற நிலை வந்துவிட்டது.  அதை பதிவு செய்து தன்னை ஒரு படைப்பாளையாக முன்னிறுத்தும் தைரியமும் அவனுக்கு வந்துவிட்டது. 

இப்பொழுதெல்லாம் புனைவுகளை எழுதுபவன் ஒரு குறிப்பிட காலத்திற்கு பிறகு புனைவுகள் படைப்பதை நிறுத்திவிட்டு, புனைவற்ற மற்ற விசயங்களை பதிப்பிடுகிறான். என்ன காரணம்? சக எழுத்தாளனைவிடவும் தான் அறிவார்ந்தவன் என்று முன்னிறுத்தவா, தனது வாசகனுக்கு தான் அவனைவிடவும் மேலானவன் என்று நிரூபிக்கவா? அல்லது எழுத்தாளனுக்கு எல்லாம் தெரிந்திருக்க வேண்டும் அல்லது தெரியும் என்று ஓர் அடிநிலை வாசகன் நினைப்பதாலா?  நவீனத்துவ, பின்நவீனத்துவ அல்லது அதற்கப்பால் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் எழுத்தாளர்களை முன்னிறுத்தி மிக ஆழமான மனோவியல் ஆய்வையே நடத்தலாம் என்ற நிலையில் இவர்கள் மிகப்பெரும் மன உலைச்சலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள். காரணம் நவீன உலகம் இவர்களை பொருட்படுத்தாது முன்னகர்ந்து போவதை பொருக்க முடியாமல், வலிய எல்லாவற்றையும் எழுதி இந்த சமூகத்தில் அவர்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள். சர்ச்சைகளையும், எதிர் மறை சிந்தனைகளையும் வலிய தேடிப்போய் சண்டைப்பிடித்து தங்கள் இருப்பை உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அல்லது இலகுவாக ஆங்கிலத்தில் படித்ததை தங்கள் சுய படைப்புகளாக தமிழில் அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். 

எனக்கு தெரிந்தவரை இன்று எல்லா எழுத்தாளர்களும் சினிமா பேசுகிறார்கள். ஒரு திரைப்படத்தின்,   அதன் கதையின், அடைப்படை சித்தாந்தம் கூட தெரியாமல், இயக்குனரின் பின்புலம் தெரியாமல் அதன் தொழிநூட்ப முன் முயற்சிகள் ஆச்சரியங்கள் என்று எதுவுமே கணக்கிலெடுப்பதே இல்லை விமர்சனமும் பண்ணுவதில்லை, விவாதிப்பதும் இல்லை அலசலும் இல்லை மாறாக புது புது தலைப்புகள் வைத்து இது ஒருவகை சினிமா பார்வை என்று வெளியேறிவிடுவார்கள். 

சரித்திரம் பேசும் போது அது முழுக்க முழுக்க வேறு ஒரு தளத்திலான புனைவாக மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ளுமளவுக்கு எந்த பிற ஆய்வுகளையும் ஆய்வாளர்களின் கருத்துக்களையும் கணக்கிலெடுப்பதே இல்லை. எழுத்தின் ஆளுமையை மட்டும் கையில் எடுத்து கொண்டு தாங்கள் நம்பும் தங்களின் அறைகுறை அறிவை உண்மையென வாதிடுகிறார்கள். முறையான ஆய்வுக்கே உரிதான ஒரு (theory) சித்தாந்தத்தை கூட முன்னிறுத்த இயலாது. 

சமூகத்தைப் பற்றியும், மனிதம் பற்றியும் பேசுபவர்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் எக்கச்சக்க அசிங்கங்களை உள்ளடக்கிய குப்பை தொட்டிகளாக இருக்கிறார்கள். யாருடைய வாழ்க்கை வரலாறும் நமக்கு எந்த படிப்பினையயும், வாழ்க்கை சார்ந்த நம்பிக்கையையும் தரும் அளவுக்கு ஆரோக்கியமானதாக இருக்கப் போவதில்லை. எழுத்துக்குள்ளும் இலக்கியத்திற்குள்ளும் இருக்க வேண்டிய எழுத்து ஆன்மீகம் போய் நோய் கிருமிகள் மட்டுமே மிஞ்சியுள்ளது. 

இது தவிர தமிழ் நாட்டில் இருக்கும் எந்த ஒரு ஆய்வாளரையும், சிந்தனைவாதிகளையும் எந்த பத்திரிக்கைகளும் வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்ததில்லை. அவர்களின் ஆய்வுகளை பற்றி யாரும் பேசுவதும் இல்லை. அப்படியே இருந்தாலும் இந்த புனைவாளர்களோ அரசியல் ரீதியாக எல்லா ஆய்வுகளும் தப்பாகவும் திரிபாகவும் மேற்கொள்ளப்படுவதாக வெளியேறல் முயற்சியை கையாள்வார்கள். 

இன்று நம்மிடையே இருப்பது இரண்டு விதமான பத்திரிக்கைகள்தான் ஒன்று அரசியல் மற்றும் சினிமா பேசுவதும் மற்றது அதற்கெதிராக சிறு பத்திரிக்கை என்ற போர்வையில் முதலாவது கூட்டம் முன்னிருத்துவதற்கு எதிர்மறையான சிந்தனைகள் பேசுவது. ஆட்டு மந்தைகளுக்கான மாற்று மேய்ச்சல் இடங்களை தேடுபவர்களாக மட்டுமே இவர்கள் இருக்கிறார்கள் மாறாக ஆடு மேய்ப்பதை நிறுத்துவதாக இல்லை. 

தமிழிலிருந்து திருக்குறள், பாரதி என்று பழைய இலக்கியங்களை நாம் பிற மொழிக்கு மொழி பெயர்க்கலாமே தவிர நிகழ்காலத்தில் பிற சமூகங்களுக்கு சொல்லக்கூடிய தெரியப் படுத்தப் படவேண்டிய எந்த அறிவும் நம்மிடையே இல்லையா? புனைவுகள் மட்டுமே உண்டு. அப்படியும் உலக பார்வைக்கு கொண்டு செல்லக்கூடிய புனைவை படைத்தவர்கள் அந்த முயற்சியை கையில் எடுப்பது இல்லை. ஒரு வேளை உலகத்தரத்தில் அவர்களின் படைப்பின் எல்லை அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்க வேண்டும். அப்படியே இருந்தாலும் ஆணவத்தோடு உலகத்தரமென்பதே ஒரு வகை அரசியல் என்று சாமர்த்தியமாகவும் அறிவார்ந்த நிலையிலும் அதிலிருந்து வெளியேறிவிடுவார்கள். 

எழுத்தாளர்களுக்கு எதைப்பற்றியும் பேச எழுத சகல உரிமைகள் உண்டு. ஆனால் தமிழ் அறிவுக்கு ஆக்கபூர்வமாக படைப்புகளை முன் வைக்க முடியாத இவர்கள் எழுத்துக்கள் மட்டுமல்ல இவர்களுமே புனைவானவர்கள். இவர்கள் புனைவு மட்டுமே எழுதகூடியவர்கள் என்று நம்பி எல்லா விஷயங்களையும் எழுதுவதை நிறுத்தும் வரை தமிழ் படைப்புகளில், அறிவார்ந்த தமிழ் வாசகர்கள் உருவாவதில் இவர்கள் சேதங்களை ஏற்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது நிச்சயம். 

அறிவார்ந்த சமூகம் அவர்களின் புனைவுகளை பொருட்படுத்தாமல் கடந்து போவதன் மன உளைச்சலும், தங்களின் வாசகர்கள், ரசிகர்கள் அவர்களை கொண்டாடும் போக்கும், அவர்களை மேலும் மேலும் இயங்க வைப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. 

இன்றைய எழுத்தாளனுக்கும் சினிமா நடிகனுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்பதை வாசகர்கள் முதலில் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும். நான் சந்தித்தவர்கள் எல்லோரும் எழுத்தும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் வேறு வேறாகவே வைத்திருக்கிறார்கள் . அவர்கள் எழுத்தை படிப்பது ஒரு சினிமா பார்ப்பதை போன்றுதான்.  அவர்கள் எழுத்துக்கும் அறிவிற்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்பதை எப்பொழுதோ நிரூபித்து விட்டார்கள் ஆனால் அவர்களை கொண்டாடும் ஒரு மிகச் சிறிய கூட்டத்தைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள அவர்கள் எப்பொழுதுமே அரிதாரம் கலையாத கலைஞனாக மட்டுமே இயங்கி வருகிறார்கள். தாங்களுக்கு இதுதான் தெரியும் இவ்வளவுதான் தெரியும் என்று ஒத்துக்கொள்வதில் என்ன தயக்கம்? அவர்கள் எல்லாம் தெரிந்தவர்களாக இருந்தாக வேண்டும் என்று துப்பாக்கி முனையில் யார் அவர்களை மிரட்டினார்கள்?


நாளை எனது பிள்ளைகள் தமிழில் தேடிபடிக்க தற்கால படைப்புகளில் புனைவைத் தவிர வேறென்ன விட்டு சென்றுள்ளார்கள் நமது எழுத்தாள சமூகத்தினர், பதிப்பாளர்கள், பத்திரிக்கையாளர்கள்? நமது தமிழ் சார்ந்த அரசியல் அமைப்புகளும் அரசு சாரா அமைப்புகளும் என்ன சாதித்திருக்கிறார்கள். தமிழ், புனைவுகளுக்கு மட்டுமே உரிய மொழியா? இன்று, கட்டுரைகளையும், வலைப்பூ படைப்புகளையும் இலக்கியமாக ஏற்றுகொள்ளப்பட்டாகிவிட்டது என்று அவர்கள் பேசும் போது, அவர்களை பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கிறது. அனுதாபப்படுவதா, ஆத்திரப்படுவதா என்று தெரியவில்லை.  

பிற மொழி அறிவார்ந்த படைப்புகளை தமிழில் மொழி பெயர்க்ககூட இங்கு அறிவார்ந்த பதிப்பகங்கள் இல்லை. சீனர்கள் இதில் பிரமிக்க வைக்கிறார்கள். நாம் இன்றும் பாரதி அன்றே சொன்னான் சொன்னான் என்ற தற்பெறுமை மட்டுமே பேசுகிறோம். 

கிழக்கு பதிப்பகம் மற்றும் சில பதிப்பகங்கள் பலருடை வாழ்க்கை வரலாறுகளை பிற மொழி புனைவற்ற படைப்புகளை தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்கள், அத்தனை இலக்கண, வாக்கிய மற்றும் எல்லா பிழைகளுடன்.  ஜெயமோகன், சாரு, மனுஷ்ய புத்திரன், எஸ் ராமகிருஷ்ணன் என்று நீளும் பட்டியலில் மலேசிய எழுத்தாளர்கள் உட்பட யாருமே தமிழில், முன்னகரும் உலகோடு ஒத்துபோகும், நம்மை தயார்படுத்தும், திரும்பிப்பார்க்க வைக்கும், சிந்தனைக்கு வழிவகுக்கும் எந்தப் படைப்புகளையும் இயற்றவேயில்லை. இலக்கியவாதிகளாக அவர்களின் பங்கு நாம் பெருமைப்பட வேண்டிய பாராட்டபட வேண்டிய ஒன்று. ஆனால் அவர்களின் ஒற்றை நம்பிக்கையைய்யும் வாசிப்பு அனுபவத்தையும் முன்னிறுத்தி அவர்களின் வாசகர்களை ஆட்டு மந்தைகளாக மட்டுமே நினைத்து எழுதி வருவது வேதனையை தருகிறது. 

Steve Job வாழ்க்கை பற்றி தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஒரு புத்தகத்தை சமீபத்தில் படித்தேன். அத்தனை வாக்கிய பிழைகள். மேலை எழுத்தின் அர்த்தங்கள் சூட்சமங்கள் புரிந்துக்கொள்ளப்படாமல். அது தமிழ் வாசகனால் புரிந்துக்கொள்ளகூடிய பின்புலம் அவனுக்கிருக்கிறதா என்ற எந்த அறிவும் இல்லாமல் மொழி பெயர்க்கப்பட்ட ஒரு புத்தகம். வெளியிட்ட பதிப்பகம் ஞாபகத்தில் இல்லை, அதை நண்பர் ஒருவர் படிப்பதற்காக ஆர்வமாக வாங்கிச் சென்றுள்ளார். 

அறிவார்ந்த படைப்புகள் தமிழில் வெளிவர பதிப்பகங்கள் முயற்சிக்க வேண்டும். அரசாங்க ஒத்துழைப்பு நிச்சயம் அவசியம். எழுத்தாளர்கள் பஞ்சம் எனில் தரமான மொழி பெயர்ப்புகள் அவசியம். காசு பண்ணுவதை மட்டுமே இலக்காக கொண்டிருக்கும் அரசு சார்பற்ற இயக்கங்களும் இத்தகைய முயற்சிகளுக்கு முன்வரவேண்டும். 

தமிழ் நூலகங்களில் புத்தக கடைகளில் நிரம்பியிருப்பது கதைகள், சிறுகதைகள், கவிதைகள், ஆன்மீகம் என்ற தலைப்பில் மூட நம்பிக்கைகளும், சிறுவர்களுக்கான கதைகளும் பெரியவர்கள் வாழ்க்கை வரலாறுகள் மட்டுமே. நமது மொழி அறிவார்ந்த விஷங்களுக்கு மிக மிக தூரத்தில் இருக்கிறது. அறிவைத்தேடி தமிழை நாட இன்று எதுவுமே இல்லை. இதற்காக எந்த எழுத்தாளனும், வாசகனும் பதிப்பகத்தாரும் வருத்தபடுவதும் இல்லை.

எனது நூலகத்தில் எனது அடுத்த தலைமுறைக்கு நான் தமிழில் சேகரித்து வைத்திருப்பது வெறும் புனைவுகள் மட்டுமே என்று நினைக்கும் போது பெறும் அவமானமாக இருக்கிறது. அதிலும் பெரும் அவமானம் புனைவை எழுதுபவர்கள் புனைவற்றவைகளை எந்த ஆதாரமும் ஆய்வுமில்லாமல் முன்னிறுத்தி வெளியிட்டிருப்பது. நாளை எனது வாரிசுகள் தமிழ் வழி கற்றுக் கொள்பவைகள் புனைவுகளும், புனைவான எழுத்தாளர்கள் எழுதி வைத்திருக்கும் அர்த்தமற்ற அரசியல், சமூகவியல், கலை, சரித்திர படைப்புகள் மட்டுமே என்பது இன்னும் வேதனை அளிக்கிறது. 

ஒவ்வொரு அரசியல் தலைவர்களுக்காக நடத்தபடும் பத்திரிக்கைகளாவது, தமிழில் ஆக்கப் பூர்வமான எழுத்துக்கள் வெளிவருவதற்கு சில முயற்சிகள் மேற்கொள்ளலாம், 

http://puthu.thinnai.com போன்ற வலைத்தளங்கள் இதற்கு விதிவிலக்கு. ஆனால் இது போன்ற வலைத்தளங்களுக்கும் படைப்புகளுக்கும் ஒரு சாதாரண புனைவுக்கும் புனைவு எழுத்தாளர்களுக்கும் கிடைக்கும் வெளிச்சம் கூட கிடைப்பதில்லை. இதற்கு காரணம் புனைவு எழுத்தாளர்கள் பிரபலப்படுத்தும் ஒரு சில சார்ச்சைகள் மற்றும் அர்த்தமற்ற அரசியல் சினிமா விமர்சனங்கள் மூலமான மலிவு விளம்பரங்கள் தங்களது வாசக வட்டத்தை எழுத்தையும் பிரபலமாக்கிக் கொள்வதுதான். 

திண்ணை போன்ற தளங்கள் இவர்களின் படைப்புகளை எழுத்து பிரதியாகவோ அல்லது மின் புத்தகமாகவோ தொகுக்கவும் இன்னும் விசாலமாக அறிவார்ந்த விசயங்களை எழுதவும் முயற்சிகள் எடுப்பது, அடுத்த தமிழ் தலைமுறைகளுக்கு நாம் செய்யும் மிகப் பெரிய சேவையாக இருக்கும். 

கிழக்கு பதிப்பகமும், பிற மொழி எழுத்துக்களை தமிழ் படுத்தும் மற்ற பதிப்பகங்களும் இன்னும் விசாலமாக்கவும், வெறும் அர்த்தமற்ற மொழிபெயர்புகளாக மட்டுமல்லாமல், பிற மொழி கலாச்சாரத்தையும் நம்பிக்கைகளையும், அவர்களின் எழுத்தின் அர்த்த பரிமாணத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்ட மொழி பெயர்ப்புகளாக வெளிவரும் எனில், இவைகள் எல்லாம் தமிழுக்கு பெரும் பொக்கிஷங்களாக இருக்கும்.  


தமிழ் புனைவுக்கான மொழி மட்டுமே என்ற நிலை மாறவேண்டும் என்று பெரிதும் எதிர்பார்க்கிறேன். அதற்கு முயற்சி எடுப்பவர்களுக்கு நிச்சயம் உதவிகள் செய்ய முன்வருவேன் என்பது திண்ணம். 

2 comments:

sivaperianan said...

அகிலன், உங்களது கருத்துக்களோடு ஒத்து போகிறேன். பாரதி பதிப்பகம் மூலம் அறிவுத்துறை சார்ந்த படைப்புக்களை தமிழில் கொண்டு வர வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டு. நாம் இது குறித்து ஏற்கனவே உரையாடி இருப்பது ஞாபகம் இருக்கலாம்.

Kamali Panneerselvam said...

அருமையான பதிவு..முகநூலில் கூட எனது பக்கத்தில் பகிர்ந்துள்ளேன்.