Monday, May 14, 2012

இருட்டுக்குள் செல்ல மாட்டேன்


எனது கையை
இதமாக மூடிக்கொள்ளும்
உனது இரு கைகளாகட்டும்
நடக்கும் போது
தனியே விடாது 
எனது சுண்டு விரலை
கொக்கி போல் மாட்டிக்கொள்ளும்
உனது சுண்டு விரலாகட்டும் 

ஆச்சரிய இமை உயர்த்தும் 
விழிகளாகட்டும்
செல்லமாய் சிணுங்கும் 
குறும்பு விழிகளாகட்டும்
வெற்றிகளோடு வரும் போது
என்னை நானாக மட்டுமே
வரவேற்கும் 
ஆனந்த விழிகளாகட்டும்
எல்லாம் தொலைத்து வரும் போது
என்னில் நம்பிக்கை தொலைக்காத
தெளிந்த விழிகளாகட்டும்

கூட்டத்தில் பிறர் அறியா
ரகசிய மொழி பேசும் 
உதடுகளாகட்டும்
உற்சாகப்படுத்தும் 
புன்னகையாகட்டும்
கலைப்பு நீக்கும் 
தோள்களாகட்டும்
காமம் கழிக்கும் 
முத்தமாகட்டும்
மீட்டுத்தரும் அணைப்பாகட்டும்  

தனிமையில் விடாத “ஸ்எம்ஸ்”களாகட்டும் 
அச்சம் கொல்லும் வார்த்தைகளாகட்டும்
உன் கோபமாகட்டும் 
கண்டிப்பாகட்டும்
என்னை விட்டுத்தராத
பிடியாகட்டும் 
என்னை முழுவதும் வாங்கிக் கொள்ளும்
காதுகளாகட்டும்

இது எதுவுமே இல்லாத நீ,
நீயாகவே இருக்க
நான், எந்தத் தடையும் 
செய்யப்போவது இல்லை

என் நிழலாகவாவது 
நீ உடன் இருக்க மாட்டாயா? 
என்றும் நான் 
இருட்டுக்குள் 
செல்லவே மாட்டேன் 

வெளிச்சத்திலேயே இருப்பேன். 

Monday, May 7, 2012

என் அடையாளத்தை தேடிக் கொடு

இன்னும் என்ன செய்ய முடியுமோ
செய்துக்கொள்
கண்களை பிடுங்கி கொள்
கைகளை வெட்டிக்கொள்
உனக்கு திருப்தி ஏற்படும் வரை
என்னை அறுத்துக் கொள்
எதையும் நான் 
சட்டை செய்யப் போவதில்லை.

வலிகளையும் வேதனைகளையும் 
உணரும் திறன் இழந்து
யுகங்கள் ஆகிவிட்டது
மானம், பசி, அணைப்பு, அடி
இன்பம், துன்பம், அன்பு, வெறுப்பு
கடவுள், சாத்தான், கோவில், கல்லறை
எந்த வித்தியாசங்களும் தெரிவதில்லை.
நான் யார் என்பதே மறந்து
யுகங்கள் ஆகிறது
என் முகம் கூட 
மறந்து விட்டது.
கண்ணாடியில் நான் தெரிவதில்லை
என் குரல் மட்டும்
எனக்கு கேட்பதேயில்லை.

வேண்டுமென்றால்,
ஒரு யோசனை சொல்கிறேன். 
என் அடையாளத்தை
தேடி கொடு,
என் இருப்பை 
உறுதி செய்.
இதைவிட பெரும் வலியை
எவரும் எதுவும்
கொடுக்கவே முடியாது.