Sunday, February 19, 2012

அத்வைதம்

கவனக்குறைவாகவோ
கைதவறியோ
உடைந்து விட்டது
உன் சிலை

உன் நினைவாக 
என்னிடம் இருந்தது 
அது மட்டுமே
என்றும் இல்லாத அளவு 
நானும் உடைந்திருந்தேன்


முடிந்தவரை 
சிதறிய துகள்களை ஒட்டி
என் ஆழத்தில் புதைந்திருந்த
உன் உருவை 
மீண்டும் 
மீட்டெடுத்தேன்.
மங்கிய நினைவுகளையும்.

கை உடைந்து
மூக்கு பாதியாகி
இன்னும் கணக்கிடாத
பல சேதங்களுடன் 
அடையாளம் இழந்து இப்பொழுது
கலையாக உருமாறியிருந்தாய்.

சிலையாக இருந்த போது
நீ வெறும் நினைவு
அடையாளம் இழந்து இப்பொழுது நீ
எனது சுயம்

நாளை ஒரு நாள்
என் குழந்தைகள்
விளையாட்டாக அதை 
மீண்டும் உடைத்து விடக்கூடும்.
ஒட்ட முடியாத படி
அது முற்றிலும் 
சேதமடைந்துவிடலாம். 

அப்பொழுதும்
ஒரு சின்ன துகளாவது 
எனது பணப்பையிலோ
அல்லது தாயத்திலோ 
உன் நினைவாக என்னில் 
எஞ்சிவிடக் கூடும்

அன்று அதை
நம்பிக்கையும் 
சக்தியும் 
வெற்றியும் தரும் 
மந்திரக்கல்லாக (துகளாக)
நான் கருதக்கூடும்

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்
என் நினைவிலிருந்து
நீ முற்றிலும் மறைந்துப் போகும் 
அந்த ஒரு நாள் -
நான் நீயாகவே
உருமாறியிருப்பேன் 

உன்னை 
நினைத்து கொண்டிருப்பது மட்டும்
காதல் அல்ல 
மறப்பதும்.

No comments: