Saturday, October 2, 2010

PEEPLI LIVE

இன்று காலை Sun நாளிதழில் அமிர் க்ஹானின் Amir Khan பீப்லி லைவை (Peepli Live) படம் இந்த முறை வெளிநாட்டு படங்களுக்கான ஆஸ்கார் போட்டிக்கு இந்தியாவால் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டதை படிக்க நேர்ந்தது. சிறந்த தேர்வு என்று நான் நினைக்கிறேன்.

மலேசியாவில் அந்தப் படம் இன்னும் திரைக்கும் வரவில்லை விசிடி டிவிடியும் கிடைக்காது. காரணம் அது துளிகூட சினிமா சாயம் இல்லாத அப்பட்டமான கிராமிய சித்திரம். கடந்த மாதம் இந்தியாவில் ஹரியானாவில் உள்ள கர்நாள் என்ற இடத்திற்கு சென்றிருந்த போது காரில் ஒரு பாடலை கேட்க நேர்ந்தது. டேசு மேரா ரங்கு தேசிய பாபு, காட்டு காட்டு மே கட்டா என்று வரும் அசல் வட இந்திய கிராமிய பாடல். எனது வட இந்திய பஞ்சாபி நண்பர் அந்தப் பாடலை நான் விரும்புவதை கண்டு பெரும் வெறுப்பே அடைந்துவிட்டார். அவரோ நாள் முழுக்க விண்ணைத் தாண்டி வருவாயாவில் வரும் ஆஹா அடடா பெண்ணே பாடலில் மெய்மறந்துக் கிடந்தார்.  இந்த பாடலை மேல் எனக்கிருந்த மோகத்தால் அந்தப் படம் திரைக்கு வந்திருப்பதை கூறியதும் நாங்கள் இருவரும் செல்வதென்று முடிவு பண்ணினோம்.

படம் ஒரு டாக்குமெண்டரி போல் இருந்தாலும் அரங்கமே சிரித்துக்கொண்டே இருந்தது. அந்த அளவு படம் முழுவதும் நகைச்சுவை. ஆனால் சத்தியமாக எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. மொழி புரியவில்லை ஆனால் உணர்வையும் செய்தியையும் உள்வாங்கிக் கொண்டேன். நண்பர் சொன்னார், படம் முழுவதும் கொச்சை வார்த்தைகள் அதிகம். எப்படி சென்சர் அனுமத்தித்தார்கள் என்று தெரியவில்லை என்றார். இந்த படம் முழுக்க பாலாவின் நான் கடவுளில் வரும் பிச்சைக்காரர்களையும் அவர்கள் வாழ்க்கையையும் பாலா காட்டியிருந்தது போன்ற பிரமையையே ஏற்படுத்தியது. ஆரியாவின் ஹிரோயிஸம் இல்லாது அந்த பிச்சைக்காரர்களின் வாழ்க்கையை மட்டுமே எந்த சினிமா பூசலும் இல்லாது எடுத்திருந்தால் எப்படியிருக்குமோ அப்படி இருந்தது இந்தப் படம். இதிலும் அதில் விரைவி கிடந்தது போல நகைச்சுவை உணர்வு அதிகம். ஆனால் கதை நகைக்கக் கூடியது அல்ல.

விவசாயிகள் பலர் தொடர்ந்து தற்கொலைகள் செய்துக்கொள்கிறார்கள். காரணம் விளைச்சல் முன்போல் இல்லை, அரசாங்க உதவி இல்லை என்று பல. அரசாங்கம் அவர்களுக்கு தரும் நஷ்ட ஈடும் கடனும் அரசியல் வாதிகளால் சுரண்டப்படுகிறது. கடனை கட்ட வழியில்லாதவர்கள் நிலத்தை விற்றுவிடுகிறார்கள். விவசாய அமைச்சரோ, இதற்கெல்லாம் தீர்வு, தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியை நோக்கி நாம் செல்வதுதான் என்கிறார். இதைப் பற்றி கட்டுரை எழுத வற்புறுத்தப்பட்டு, சமூக அக்கறையும் கொஞ்சம் கொண்ட ஒரு நிருபரை பிப்லி என்ற அந்தக் கிராமத்திற்கு அனுப்புகிறார் பத்திரிக்கை ஆசிரியர். அவருடைய வேலை, சமீபத்தில் இறந்த ஒரு விவசாயியின் குடும்பத்தைப் பற்றி செய்தி சேகரித்து வருவது. அவர்கள் இது பற்றி பேசி முடிக்கும் நிலையில் மின்சாரம் வருகிறது. அப்பாட என்று அச்சு வேலைகள் ஆரம்பிக்க ஆயுத்தமாகும் போது மீண்டும் மின்சாரத் தடங்கள் என்று இது போன்ற நிகழ்கால் இந்தியாவை பல இடங்களில் எந்த விமர்சனமும் செய்யாமல், பொறுப்படுத்தாமல் யதார்த்த இந்திய குடிமகனின் மனநிலைபோல் பல காட்சிகள் நகர்ந்து செல்கிறது.

நிருபர் அந்த விவசாயியை தேடிப்போகும் போது வழியில் ஒரு வயதான முதிய விவசாயியை காண்கிறார். அவரிடம் விசாரிக்கிறார். அவரோ இவரை பொறுப்படுத்தாமல் குழித்தோண்டிக் கொண்டிருக்கிறார். ஏழ்மையால் பெரிதும் பாதிப்புக்குள்ளாகியிருப்பது அவர் தோற்றத்தில் தெரிகிறது. அவர் இப்படி தினம் தினம் தன்னை வருத்தி குழி தோண்டிக் கொண்டேயிருக்கிறார். அவரை யாருமே பொருட்படுத்தவே இல்லை. இந்த நிருபரும். கடைசியில் அவர் தற்கொலை செய்துக் கொண்டபிறகு, அந்த குழியை இந்த நாளுக்காகதான் அவர் இதுநாள்வரை  வெட்டி வந்தார் என்று தெரியும் போது நிலைகுலைந்து போகிறான் இந்த நிருபன். (குழி வெட்டியது கிணற்றுக்காக என்று நணபர் யுவராஜன் இப்பொழுது கூறினார், இதெல்லாம் சினிமா கண் உள்ளவர்களுக்குதான் புரியும் மென்று வழக்கமான ஈவு இரக்கமற்ற தொனியிலே நக்கலடித்தும் விட்டார்).

அவன் தேடிவந்த அந்த இறந்த விவசாயியைப் பற்றியும் அவன் குடும்பம் பற்றியும் செய்தி சேகரிக்க முடியாமல் வருத்ததுடன் திரும்பும் வேலையில், அரசாங்க உதவி நிதியை வேண்டி தினம் தினம் அந்த கிராமத்து ஆழுங்கட்சி தலைவரிடம் நடந்து நடந்து ஏமாற்றம் அடைந்து திரும்பும் இரு சகோதரர்கள், இதே நிலை நீடித்தால் நாமும் தற்கொலை செய்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான், என்று பேசிக்கொண்டு போக, அந்த நிருபர் அவரை பேட்டி எடுத்து, தனது இறுதி நாளை எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் இன்னொரு ஏழை விவசாயி என்ற தலைப்புடன், இவரும் தற்கொலை செய்துக் கொள்ள முடிவெடுத்திருக்கிறார் என்று செய்தி வெளியிட, அது பரபரப்பாகிறது.

சமீபத்தில் விவசாயத் துறை அமைச்சரிடம் பேட்டி எடுத்து பரபரப்பாக்கிய தொலைக்காட்சி நிறுவனமொன்று இந்த தற்கொலைப் பற்றிய செய்தியை தங்களது முந்தைய பரபரப்பு செய்தியுடன் தொடர்புபடுத்தி இன்னும் பிரபலமடைய, அந்த பத்திரிக்கை நிருபரை தொடர்புக் கொண்டு அந்த கிராமத்துக்கு செல்கிறார்கள். அந்த விவசாயியையும் அவனது குடும்பத்தை சில செயற்கை நாடகங்களுடன் செய்தியாக வெளியிட அது இன்னும் பிரபலமடைகிறது. அதன் வெற்றியால் (PR Rate), எல்லா தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களும் அங்கு படையெடுக்கிறது. அந்த விவசாயியோ எதுவும் சொல்ல இயலாதனாயும், அதை தனக்கு எந்த வகையிலும் சாதகமாக பயன்படுத்தி க் கொள்ளத் தெரியாதவனுமாய், நடுக்காட்டில் விடப்பட்டவன் போல் இருக்கிறான். இவனுடைய செய்தி ஏற்கனவே பத்திரிக்கையில் வந்ததற்கு ஆளுங்கட்சி அரசியல் தலைவரின் அடியாட்களிடம் ஏற்கனவே அடியும் வாங்கி இருப்பதால் மேலும் பயந்துப் போய் இருக்கிறான்.

இப்பொழுது அவனுக்கு உதவிகள் கிடைப்பதற்கு மாறாக, அவனது தின வாழ்க்கை தொலைக்காட்சியில் ஒளிப்பரப்பட ஆரம்பித்துவிட்டது. அவன் காலையில் எழுந்து காலைக்கடன் முடிப்பதைகூட படம் பிடிக்க இந்த சேனல்கள் அவனை துரத்திக்கொண்டேயிருந்தது. ரியலிட்டி நிகழ்ச்சிகள் இன்று தொலைக்காட்சியை ஆக்கிரமித்து பல நபர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை பாதிப்பதோடு ஒட்டு மொத்த சமூகத்தின் கலாச்சாரத்தையும் பாதித்து வருகிறது. ஒரு ரியலீட்டி நிகழ்ச்சியால் தற்கொலை செய்துக்கொண்டது தொடர்பாக தொடுக்கப்பட்ட வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் ‘பிடிக்கவில்லை யென்றால் சேனலை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்’ என்று சமீபத்தில் டில்லியில் தீர்ப்பு வழங்கியது கவனிக்கப் பட வேண்டும். ஆக இந்த ரியலீட்டி நிகழ்ச்சிகளின் மோகத்தாலும் தாக்கத்தாலும் மீடியாக்கள் இவனது அவலத்தையும் நிகழ்ச்சியாக வழங்க தயாராகிவிட்டது. அவனது வீடும், வாழ்க்கையும், கிராமமும், விவசாயிகளின் சோகமும் ஒரு ரியலீட்டி நிகழ்ச்சிக்கு களமாக மாறி, அவனது வீட்டை சுற்றி செட்டுகள் போடப்பட்டு, விளக்குகள் பொறுத்தப்பட்டு, அன்றாட தொலைக்காட்சி பார்வையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்க்க பெரும் நாடகம் தினம் தினம் அங்கு அரங்கேரத் தொடங்கியது.

மறு புறம் இதை வைத்து ஒரு தேச அரசியலே அரசாங்கத்தாலும் அரசியல் கட்சிகளாலும் நடத்தப்பட்டது. சாதி அரசியலும் இதில் பங்கு சேர்த்தது. சில அரசு சாரா இயக்கங்கள் அவனுக்கு பிரயோசனமே இல்லாத பல உதவிப் பொருட்களை அந்த விவசாயிக்கு வழங்கி சென்றது. அந்த குடும்பத்தின் வறுமை ஒழியவில்லை. இதையெல்லாம் பார்க்கும் இதைப்பற்றி முதலில் செய்தி வெளியிட்ட பத்திரிக்கை நிருபன் தன்னால் எதுவும் செய்ய இயலவில்லையே என்று வறுத்தப்படுகிறான். பல சமயங்களில் தொலைக்காட்சியின் நிகழ்ச்சி தயாரிப்பாளர்களுக்கு அவன் முன்னிறுத்தும் கருத்துக்களில் உடன் பாடு இல்லாமல் போகிறது. 

இது எல்லாம் ஒரு புறம் நடந்து வர, ஏற்கனேவ பல நாட்களாய் குழி தோண்டி வந்த ஏழை வயோதிக விவசாயி எலி மருந்து உண்டு இறந்து விடுகிறான். அங்கு ஒரு சிலரே இருக்கிறார்கள். இந்த நிருபரும். அவன் முதலில் விவசாயிகளின் தற்கொலை செய்தியை வெளியிட்டதே இந்த மாதிரியான கொடுமை இனி வரக்கூடாது என்பதற்காகத்தான். ஆனால் அது மிகப் பெரிய வியாபாரமாகவும் அரசியலாகவும் சில தரப்பால் உருவாக்கப்பட, இன்னொரு விவசாயி இந்த மீடியாக்களையும் அரசியல் வாதிகளையும் கொஞ்சமும் உறுத்தாமல் இறந்து போகிறான். அதிலும் பிறருக்கோ அல்லது அவனை சுற்றியுள்ள மற்ற ஏழை விவசாயிக்கோ சிரமம் வைக்காமல் குழியையும் தோண்டிவைத்து விட்டு இறந்துபோகிறான். 

இதற்கிடையில் தொலைக்காட்சியில் தான் காலைக் கடன் கழிப்பதை யாரும் படம் எடுத்து விடக்கூடாது என்று பதுங்கி பதுங்கி ஒதுக்குப்புறமாய் ஒதுங்கும் அந்த நாயக விவசாயியை ஆளும் கட்சியின் கிராமத்து அரசியல் தலைவன் கடத்தி சென்றுவிடுகிறான். அவனால் ஆட்சிக்கே ஆபத்து வரும் நிலை வந்திருப்பதால் என்று நான் நினைக்கிறேன். இதை அந்த நிருபன் கண்டு பிடித்து விடுவதோடு தான் கூட்டி வந்த தொலைகாட்சி நிறுவனத்திற்கு விசயத்தைச் சொல்ல அவர்கள் ரகசியமாகப் புறப்பட மற்றத் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களும் இவர்களை மோப்பம் பிடித்து பின் தொடர்கிறது. இறுதியில் நடக்கும் கிளைமாக்ஸ் குளுறுபடியில் அந்த விவசாயியை அடைத்துவைத்திருக்கும் வீடு தீக்கிறையாக அதில் அந்த பத்திரிக்கை நிருபன் இறந்து விடுகிறான். அதை இந்த விவசாயிதான் இறந்து விட்டதாக மீண்டும் மீடியாக்கள் செய்திகள் பரப்பிவிடுகிறது.

இப்பொழுது அந்த விவசாயின் அண்ணன் அந்தக் குடும்பத்தின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதோடு மீண்டும் தினம் தினம் பல மையில்கள் நடக்கிறான், இப்பொழுது தனது தம்பி இறந்ததற்கு அரசாங்கத்திடமிருந்து இழப்பீடோ அல்லது உதவித் தொகையோ வேண்டி. இப்பொழுதும் அது கிடைக்கும் என்று தோன்றவில்லை.

கேமெரா இப்பொழுது அந்த கிராமத்தை விட்டு வெளியேறிச் சாலைக்கு வந்து, பிறகு நெடுஞ்சாலையை அடைந்து, பிறகு பட்டணத்துக்குள் நுழைந்து டில்லியின் பிரதான நகருக்கு வருகிறது. வாண் உயர கட்டிடங்கள் ஆங்காங்கு எழுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் காட்சிகளும் கூலித்தொழிலாளிகள் பலர் அங்கு வேலைசெய்வதும் காட்டப்படுகிறது. அதில் தூசுப் படிந்த முகத்துடன் கேள்விக்குறியுடன் அந்த நாயகன் தானும் ஒரு கூலித்தொழிலாளியாக அமர்ந்திருக்கிறான்.

1.8 மில்லியனோ அல்லது 18 மில்லியனோ (நினைவிலில்லை) விவசாயிகள் எதோ ஒரு வருடத்தில் (வருடமும் எனக்கு மறந்து போச்சு)இந்தியாவில் விவசாயத்தை கைவிட்டிருக்கிறார்கள் என்ற வாக்கியத்துடன் படம் முடிகிறது. படம் முடிந்து வெளிவரும் வரை அந்த சினிமா உங்களை பாதிக்காமல் நகைச்சுவையுடன் முழுவதும் கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கும். ஆனால் தியேட்டரை விட்டு நீங்கள் வெளியில் வரும் போது அது உங்களை கண்டிப்பாகப் பாதிக்காமல் இருக்காது.

இத்தனைக்கும் ஒரு வசனமும் புரியாமல், என்னால் உள்வாங்கிக் கொள்ளப் பட்டதைத்தான் நான் எழுதியிருக்கிறேன். வசனம் புரிந்தால் நிச்சயம் அதன்  பிரமாண்டம் இன்னும் விரியும் என்று ஊகிக்க முடிகிறது. இத்தனைக்கும் நஸ்ருடின் ஷாவைத்தவிர யாருமே சினிமா முகங்கள் அல்ல. அதிலும் அவர்கூட விவசாய அமைச்சராக இரண்டு காட்சிகளில்தான் தலைக்காட்டியிருப்பார். இசையும் கமர்சியல் இல்லாத அசல் கிராமியம்.  (ஒருவேளை பருத்தி வீரன் படம் அமீருக்கு இந்த பீப்லி லைவைத் தயாரிப்பதற்கான நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி இருக்கலாம்). ஆனால் இந்தப் படம் இந்திய வரலாற்றில் மிகப் பெரிய வசூல் சாதனையை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது இந்த முறை. அதுவும் ஆச்சரியம்.

ஆஸ்கார் கிடைக்கலாம்.

No comments: