Thursday, November 12, 2009

பெருங்காதல்

ஆர்வமாய் நான் பதிக்கும்
அத்தனை தடங்களையும்
அவசர அவசரமாய்
அள்ளிக் கொண்டு போகிறது
ஓயாமல்
இந்த அலை

எங்கு கொண்டு
சேர்த்து வைக்கும்
எனது, அத்தனை தடங்களையும்?
அதற்கு தெரிந்த வழியில்
என்னை நேசிக்கிறது !!

அடங்காத பெருங்காதலில்
கடல்
அயராத பயணமாய்
நான்

இணையாத உறவில்
முடிவில்லா வேட்கையில்
இன்னும் நாங்கள்

ல்தாக

என் தனிமை
உனக்கு புரிந்ததில்லை
என் கண்ணீர்
நீ அறிந்ததில்லை

உன் கனவை
நான் கண்டதில்லை
உன் விருப்பம்
என் நினைவில் இல்லை

நான் சிரித்து
நீ ரசித்ததில்லை
உன் கனம்
நான் சுமந்ததில்லை

என் இரவில்
நீ உறங்கியதில்லை
உன் காலையில்
நான் விழித்ததில்லை

இருந்தும்
நான் அறிவேன்
நீ என்னை காதலிப்பதை
என்னாலும் தவிர்க்க முடிவதில்லை
உன்மீதான என் காதலை

தற்கொலை

நரம்புகளை அறுத்தேன்
உதிரம் வரவில்லை
உயரத்திலிருந்து விழுந்தேன்
உயிர் பிரியவில்லை

தீயிட்டுக் கொண்டேன்
சாம்பலானது நெருப்பு
கடலுக்குள் குதித்தேன்
வற்றின நீர்வெளி

முடிவில்லா நான்
அழுதேன்
என் கண்ணீர் கடலானது
கோபம் கதிரானது
ஆசைகள் காற்றானது
நான் வெளியானேன்

முடிவில்லா
பெருவெளியானேன்

விநோதம்

இரவின் சப்தம்
தொலைந்த இரவுகள்
சூரியன் விழாத
வெளிச்ச வெளிகள்
எதுவும் விநோதமாய் தெரியவில்லை

வருடங்கள் தாண்டிய
அழுக்கேரிய நிலைக்கண்ணாடியில்
எந்த லட்சணங்களையும் காட்டாத
எனது பிம்பம்
எதுவும் விநோதமாய் தெரியவில்லை

உணவுகள் செயற்கை
உறவுகள் செயற்கை
உணர்வுகள் செயற்கை
புன்னகைகள் முத்தங்கள்
எல்லாம் செயற்கைகளாய்
எதுவும் விநோதமாய் தெரியவில்லை

வெறித்த மசூதியும்
இருண்ட கருவறையும்
அறைந்த சிலுவையும்
விநோதமாய் தெரிவதேன்?