Thursday, November 13, 2003

மீண்டு வா

அருவமாய்
அலைகிறேன்
நீயில்லாத வெளிகளில்

கிரகங்களைத்
தின்கிறேன்
நீயில்லாத விரக்தியில்

அணலாய்
தகிக்கிறேன்
உன் தாபத்தில்

மீண்டு வா
ஊழி தடுக்க

கல்

என்னை ஒரு கணம்
மறக்கடித்து
இருமைகள் விலக்கி
மறுகணம்
என்னையே தேடவைக்கின்றாய்

அசையாத நீ
அசைவிக்கின்றாய்
பேச வைக்கின்றாய்
வாழ்வு விதைக்கின்றாய்
நீ கல்லாகவே இருந்தாலும்
கல்லான எங்களைச் செதுக்கி
மனிதம் செய்கின்றாய்

உன்னை மிதித்து
உன்னுள் நுழைந்து
உன்னில் நின்று
உன்னை வணங்குகின்றேன்

பிரபஞ்ச இருள்

பிரபஞ்ச இருள் நான்
எல்லா பயங்கரமும் நான்
இதுவரை இந்த அறையைவிட்டு
வெளியானதே இல்லை

நான் வெளியுலகம் சென்றால்
அண்டங்களையே
எனது இருள்
விழுங்கிவிடும்

இதயத்தின் ஓரத்தில்
எனக்கும் ஈரம் இருந்தது

இருந்தும் ஒரு முறை
பித்து முற்றி
கதவுகளையும் ஜன்னல்களையும் உடைத்து
வெளியேறினேன்.
நான் படர படர
உலகின் வெளிச்சங்களை
தின்றுக்கொண்டே செல்கிறேன்.
உயிர்கள் எல்லாம்
பயந்து ஓடின.

நான் காலியான
எனது அறை
இப்பொழது பயங்கர வெளிச்சமாக.
நான் விழுங்கி கொண்டுச் செல்ல செல்ல
எனது அறையில் விடப்பட்ட வெளிச்சம்
மெல்ல மெல்லப் பெறுகி
என்னைப் பின் தொடர்ந்தது

எப்படி இது சாத்தியம்?
நிதானிப்பதற்குள்
அந்த வெளிச்சம்
என்னை விழுங்கிவிட்டது.

இப்பொழுது வாழ்கிறேன்
அழிவில்

Wednesday, November 12, 2003

பரிணமித்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்

புதையும் பொழுது
விதையாக
எழும் போது
தளிராக
விழும் போது
விழுதாக
பரிணமித்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்
மரணத்திலும் பிறக்கிறேன்

உனது சிரிப்பில்

தொலைந்து போன
நாட்களை

ஆவியான
நீர் தேசங்களை

சாம்பலான
காடுகளை

தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்
உனது சிரிப்பில்

மரணம்

பலகோடி அடிகள்
ஒரு பயணம்
பலகோடி சுவாசம்
ஒரு ஜனனம்

ஒரு நொடி ஆசை
மரணம்

காதலும்

தொடுகின்ற தூரம்தான்
இருந்தாலும் தவிர்த்து வருகிறேன்
மீறப்படும் மரபுகள்தான்
இருந்தாலும் இலக்கணம் காக்கின்றேன்

ஒடுக்கப்படும் உணர்வுகளிலும்
உன்னதங்கள் ஜீவிக்கிறது

நம் காதலும்